Wat zou ik er best op strooien?
Volgens mij zijn de beste pannenkoeken die met suiker.
Dat is mijn mening.
We hebben waarschijnlijk oppas-ouders nodig bij het zwemmen.
Ja maar op vrijdag...
Maar ik heb gezegd dat jij misschien kon op vrijdag.
Is het Valerie?
Hallo? Ja.
Oke, ik kan vertrekken.
Ik vertrek nu.
Het is ongeveer 20 minuten tot bij jullie.
Reken op een half uur voor ik bij jullie ben.
Goed?
Tot zo.
Wie is dat? -Heb je het gehoord, Tim?
Mama gaat bevallen. -Ik hou je op de hoogte.
Ik bel je wanneer ze bevallen is
want haar kennende, zal het wel snel gaan.
Stuur me een sms als het om vijf uur 's nachts is.
In orde, maar ik denk dat het voor middernacht zal zijn.
Goed, tot morgenvroeg, kindjes! Kusjes!
Kusjes. Wanneer kom je terug?
Ik kom snel terug. Wanneer jij slaapt. Goed?
Geniet van de rust...
Heel goed.
IN HUN HANDEN
Dus jij bent niet immuun voor toxoplasmose.
Nee. -En weet je wat dat betekent?
Ja. Ik mag de kattenbak niet proper maken
en in de tuin moet ik handschoenen aandoen.
Heb je met je familie gesproken over jouw plan om thuis te bevallen?
Of met je omgeving? - Nog niet.
Dat is een van mijn vragen, hoe vertellen we het?
Ik vrees voor zeer negatieve reacties zoals "Ben je gek?"
"Ben je niet goed bij je hoofd? Er kan vanalles gebeuren."
En dan gaan ze ons vooral bang maken.
Dat is een mogelijke reactie. -Ze gaan ons doen twijfelen.
Mama, hij beweegt.
Wie? -De baby.
Is het de baby?
Ah ja, dat zal de baby zijn.
Hij beweegt nogal!
Zeer goed.
Dus ik zei tegen Joseph: "Vanaf half december,
blijf je hier en hou je je telefoon bij."
Ik heb hem je nummer gestuurd: "Opslaan in je contacten."
Tatoeeer het op je arm.
Zal ik ook naar jouw hart luisteren? Nee?
Niet alle baby's huilen bij de geboorte.
En dat is geen slecht teken.
Sommige baby's zijn zeer kalm bij de geboorte en zijn in orde.
Sommigen huilen zodra hun hoofd eruit is,
en anderen huilen helemaal niet.
En toch gaat het goed met hen.
Zeker bij het eerste kind denkt men vaak aan
bevallingen zoals op tv.
Alles gaat heel snel en alles is dringend.
Het water van de vrouw breekt, ze begint te roepen,
en de baby wordt binnen het kwartier geboren.
Wat natuurlijk helemaal niet strookt met de realiteit.
We zijn met twee opleiders.
Of we hier aanleren of afleren? Dat besluiten jullie op het einde.
Mijn naam is Jacqueline Lavilloniere.
Ik ben in de jaren '70, al even geleden dus, uit Parijs vertrokken,
om ander werk dan vroedvrouw te zoeken.
Ik was toen al ontzet over wat er gebeurde in de ziekenhuizen.
Ze vroegen me om thuisbevallingen te doen, en dat doe ik nog steeds.
De laatste baby is jonger dan 24 uur.
Aan jullie het woord. Wie begint?
Ik werk in een ziekenhuis, dus dat is niet gemakkelijk.
Ik heb al bevallingen kunnen doen in verschillende posities,
maar dat was al iets uitzonderlijks.
En het werd niet altijd goed onthaald door het team.
Ik ben afgestudeerd in 2008, dus pas afgestudeerd.
En wat ik geleerd heb over geboorten...
Over natuurlijke geboorten heb ik twee uur les gehad...
aan de hand van een cursus.
Ik ben al 27 jaar vroedvrouw.
Ik heb bijna 17 jaar in een kleine kraamafdeling in Chaland gewerkt.
Ik heb een tijdje gewerkt in de Sables d'Olonne.
Daar liep voor mij de emmer over en ik ben vertrokken.
Wat vrouwen tegenwoordig ondergaan in grote ziekenhuizen
is respectloos voor hen en de kinderen. Dus hier ben ik.
Zeer goed.
Het bad is halfvol.
De baby is aan het zakken.
Hij zit goed laag.
Voel je nog steeds die sterke druk?
Ja.
Het doet veel meer pijn.
Ik ga een bad nemen.
Ja, doe maar. Wil je hulp om recht te staan?
Nee, het gaat wel.
Ik luister wanneer ze perst.
Het duwt, het duwt.
Ik laat het je zelf doen.
Daar is het hoofd, en je baby, hier is je baby.
Ja, hallo, hallo!
De weddenschap kan beginnen.
Niet bang zijn, schatje.
En?
2 kg 830.
Dezelfde bouw,
hetzelfde model.
Zo, we leggen haar hier terug.
Een klein mutsje.
Perfect.
Nu je kalm bent, luisteren we ook naar je hartslag.
Ik weet het, het is onaangenaam.
Zachtjes, niet te veel bewegen.
Perfect.
Dat zit goed.
Ik ga je beentje stretchen. Dat ga je niet leuk vinden.
Perfect.
Ik weet het, dat is niet leuk.
Dat is wat vervelend.
Jij bent energiek.
Perfect.
Ik ga vertellen dat ze geboren is.
Hier komt de bende.
Zachtjes, voorzichtig zijn.
Kom Remi.
Wacht, ik ben haar aan het bekijken.
Ze drinkt terwijl ze slaapt.
Is er geen melk meer? -Jawel.
Het ruikt slecht.
Wat bedoel je, het ruikt slecht?
Het is niet de eerste keer dat ze dat zegt.
Ik vind dat het lekker ruikt.
Ik hou van die geur, om in te verdrinken.
Ze wou haar wassen, aankleden.
Aankleden! -Nee.
Waarom hebben we anders pyjama's? -Dat komt nog.
We gaan haar aankleden, maar nu nog niet, er is geen haast.
Waarom is de navelstreng nog altijd zo?
Dat valt er af, het witte deel.
En dan blijft er een navel over, zoals die van jou.
En dat doet geen pijn? -Helemaal niet.
Het is meermaals aangetoond dat het beter is
dat de neocortex van de vrouw
zo weinig mogelijk wordt gestimuleerd.
Dit zie je heel duidelijk als je kijkt naar een vrouw die bevalt.
Dit betekent dat een vrouw in een bevallingskamer
niet gestoord moet worden door geluid
van mensen of van potten en pannen.
Denk eens aan al het lawaai dat we maken
wanneer we per se alle kasten moeten openen
omdat de baby er elk moment zal zijn.
We kennen ze allemaal, die vrouwen die thuis
weeen krijgen, in hun auto stappen,
en eens in het ziekenhuis geen weeen meer hebben
door weg te gaan van huis, uit hun eigen veilige omgeving.
En onderweg: "Ik hoop dat het goed gaat,
hopelijk ben ik niets vergeten, heb ik mijn papieren mee."
Op dat moment belandt ze terug met haar voeten op aarde.
"Hopelijk heb ik een leuke vroedvrouw,
hopelijk is het niet die oude zeur,
hopelijk is de dokter die ik sympatiek vind aanwezig."
Allemaal vragen waar je mee zit in het ziekenhuis.
Er is dus sowieso een interactie.
Een vrouw met stress produceert geen prolactine of oxytocine,
en heeft geen persreflex.
Een hypothalamus die overstuur is, zendt dat niet uit.
Haar hypofyse zendt geen signaal uit.
En tijdens de bevalling is dit cruciale hormoon nodig.
Als dat niet wordt geproduceerd, werkt het niet.
Wat doet een vrouw intuitief om haar baby eruit te krijgen?
Ze gaat niet op haar rug liggen met haar benen omhoog.
Ze ligt op haar zij, zit op haar knieen, of hangt aan haar geliefde.
Ze wacht op een wee.
Op dat moment ademt ze diep in en maakt een typisch keelgeluid.
Ze ademt in en doet ...
Oke. Elegant, niet?
Dat doet ze een, twee, drie keer tijdens de wee, en de vroedvrouw
merkt dat de baby zachtjes indaalt en terug omhoog gaat.
De wee stopt en de mama rust uit.
Volgende wee, de baby daalt wat meer in en verdwijnt.
Er is een soort natuurlijk jojo-effect.
Op een bepaald moment daalt de baby volledig in.
Dan staat de tijd stil voor de mama, dat zal ik niet verzwijgen.
De baby schiet niet terug naar boven.
En heel zachtjes glijdt de baby, en mama maakt dat keelgeluid.
Jullie begrijpen dat dit geluid niet de extreme pijn van mama is
maar de kracht om haar baarmoeder
op te heffen en haar baby eruit te krijgen.
Dat is belangrijk.
Want sommige moeders schreeuwen amper,
en sommigen maken een luide en wilde kreet,
maar dat is niet omdat het pijn doet.
Het is de kracht die ze gebruikt om haar baarmoeder op te tillen.
Alle vrouwen hebben dit in hen.
Met een baby op hun perineum doen ze dat.
Dus dat is belangrijk.
Ik schrijf het op want dat moet je onthouden.
Zonder periduraal weet je wat je moet doen.
Je moet niets leren, gewoon afwachten.
Het komt vanzelf. Het moeilijkste is het wachten.
Als deze moeder een periduraal krijgt, wat haar volste recht is,
tot ziens reflex.
Nog iets over die pijn.
Ik heb er genoeg van om het "pijn" te noemen.
Tegelijkertijd betekent het wat het betekent.
Maar volgens mij kunnen we die pijn onderscheiden van "lijden".
Wanneer we lijden
is het tegenwoordig interessant om de periduraal te gebruiken.
Dat konden we vroeger niet, toen de periduraal niet bestond.
Sommige vrouwen lijden en willen daarna geen kinderen meer.
Dus voor wat dienen die sterke gewaarwordingen bij de bevalling?
Wat zou hun functie zijn?
Een idee?
Het heeft iets van een signaal.
Hoe meer natuurlijke bevallingen ik zie,
hoe evidenter het me lijkt dat het een soort begeleiding is.
Bijvoorbeeld ...
Doordat het zo smal is, staat ons bekken
meer of minder open, afhankelijk van onze positie.
Gehurkt, op handen en voeten, rechtop of voorover geleund,
op onze zijkant, met een been omhoog, of zo...
Sommige posities zijn gunstiger voor de indaling van de baby
zodat hij door het bekken kan komen.
Die sterke gewaarwordingen begeleiden de vrouw.
Door de pijn kan ze een betere positie innemen,
en het doorkomen comfortabeler maken voor de baby en voor haarzelf .
Met een periduraal voelt ze minder
en daardoor gaat ze ervoor, maar iets ruwer.
Soms in de laatste fase kan dat gebeuren.
Wanneer je niets voelt, kan je je niet op dezelfde manier beschermen.
Dus geen vragen?
Charles, heb je vragen?
Over wat?
Over onze volgende vakantie.
Over onze volgende vakantie?
Natuurlijk niet, over de baby, over thuis bevallen, weet ik veel.
Ik ben met de kinderen, dus ik heb niet gehoord wat je zei.
We hebben het er later over.
Wanneer zie je de anesthesist?
Oei, dat ben ik vergeten.
Nina, dat gaat niet he? -Ik ben het vergeten...
Misschien wou ik hem niet zien. -Dat denk ik ook.
Ik zal er heen gaan. -Waarom wil je hem niet zien?
Want als ik de anesthesist moet zien,
ik weet het niet, het is dat hele proces eigenlijk.
Maar het is belangrijk, we moeten erover praten. -Ja.
Ik weet dat ik moet gaan. -Dat is het niet...
Het zit zo, ik wil me zelfs niet inbeelden,
dat ik daar terechtkom, dat wil ik niet.
Maar dat kan niet. -Ik weet het.
Ik heb geen vertrouwen meer, na wat ik heb meegemaakt,
Ik heb minder vertrouwen in ziekenhuizen, dus...
In je verleden heb je zo'n ervaring gehad.
Maar je eerste twee bevallingen zijn niet zo slecht verlopen, toch?
Nee, die waren in orde.
Goed, ik zal gaan.
Dat zou ik graag hebben, want dat is de voorwaarde
opdat ik kom wanneer je me belt.
Oke, vriendelijk hoor.
Nee, goed, ik doe het nodige.
Daar is de rug.
En is dat het hoofd?
Nee, het hoofd is daar.
Je voelde het goed. Waarom ben je zo ongerust?
Hier zijn de voeten, zie je, we voelden haar goed.
De billen, de rug.
Alles gaat zeer goed, mevrouw de prinses.
Goed.
Dames, je vagina en je baby behoren je toe.
Als jullie graag willen voelen,
als jullie jezelf willen aanmoedigen om je baby te verwelkomen,
je hand op je perineum leggen, ga je gang.
Vraag niet mijn goedkeuring om hem vast te houden, aan te raken.
Het is jullie kleintje.
Doe jezelf plezier.
En dan komt DE ontmoeting. -DE ontmoeting.
Paul en ik hebben het er steeds over. We kijken er erg naar uit.
En dan laat ik jullie even alleen.
Dan nemen jullie hem vast...
Sommige mama's vragen: "Mag ik hem vasthouden?"
Nee!
Natuurlijk niet, kom niet aan je baby!
En dan hou je hem tegen je aan, ik installeer je op je rug,
en dan ben ik even weg zodat jullie met z'n drietjes zijn.
Zou jij haar aanraden om die hele afstand zelf te rijden?
Met zo'n buik, de laatste week van de zwangerschap?
Gisteren kreeg ik op mijn dak omdat ik zei: "Ik kan rijden."
Ze wou bijna alleen komen.
Haar mama en ik zeiden: "Ben je gek? Wat als je weeen krijgt?"
En ik zei: "We zullen het morgen aan Muriel vragen."
Je vrouw is niet ziek.
Als ze voelt dat ze het kan, laat het haar dan doen.
Ik wist het.
Ik had het niet moeten vragen.
We hebben de indruk dat mama's fragiel zijn. Dat is niet zo.
Ik was heel technisch toen ik van de schoolbanken kwam.
Ik werkte in een ziekenhuis.
Een mooie kraamafdeling waar we werkten als gekken.
Dat heb ik tien jaar gedaan.
Toen werd ik zelf moeder.
Door aan de andere kant te staan, veranderde alles.
Want ik werd helemaal niet gehoord
toen ik om iets zachters en minder gemedicaliseerd vroeg.
Dus moeder worden heeft me veranderd als vroedvrouw
en de manier waarop ik keek naar wat ik met moeders deed.
Vandaag de dag is thuis bevallen in Frankrijk niet zoals vroeger.
De hygiene is anders. Er zijn wegen en wagens.
Als een dokter moet komen, duurt dat geen twee dagen te paard.
Zwangerschappen worden opgevolgd.
Tweelingen worden niet meer ontdekt tijdens de bevalling.
Verschillende ziekten zijn uitgeroeid.
Er zijn mogelijkheden om de bevalling op te volgen
die we vroeger niet hadden.
Dag schoonheden, ik kom jullie broertje bekijken.
Hoe gaat het met hem vandaag? -Hij drinkt aan de borst.
Hij ligt aan de borst. Ik ga eens een kijkje nemen.
Kunnen jullie de kinderwagen verplaatsen?
Ik vertel vaak dit verhaal.
Aan de eerste persoon die me zei: "Ik wil bevallen op handen en knieen."
zei ik: "Dat gaat niet". Ik was een jonge vroedvrouw,
Ik had dat nog nooit gezien, en had geen idee hoe dat ging.
Dus zei ze me... ze had dat waarschijnlijk gepland...
"Ik moet plassen."
Ze wilde geen bedpan,
dus mocht ze opstaan om naar de badkamer te gaan.
Ze had geen periduraal. En zodra ze opstond, hop,
zette ze zich op handen en knieen en perste ze.
Ik kon haar niet terug op de tafel leggen.
En de baby kwam. Ik zag hem komen.
Ik was overweldigd, want ik had zoiets nog nooit gezien.
Ik plaatste dan maar wat doeken onder haar.
Ik riep om een assistent:
"Ze bevalt op handen en knieen!"
En de baby kwam eraan, op een perineum
waarvan ik niets begreep omdat die ondersteboven was.
En ik zei bij mezelf: "Ik ken dit niet, dus blijf ik er af
anders veroorzaak ik misschien meer problemen."
Dus heb ik gewoon gekeken hoe dat kind eruit kwam.
Die vrouw leerde me mijn eerste bevalling op handen en knieen.
Die vrouw besloot het op haar manier te doen en niet die van mij.
Zie je, ik definieer de zijkanten van je baarmoeder.
Leg met je vingertoppen een hand hier en de andere daar.
En dan voel je een grote bol.
En als je dan op zoek gaat waar het...
Heb je een soort leegte...
Dan merk je dat het de baarmoederwand is.
Doe maar, probeer.
Met beide handen, om te vergelijken.
Leg een hand hier en de andere daar.
Ah ja, oke. -Met je vingertoppen, en dan...
Ah ja, ik voel het. -Zo zie je.
Ik ben bang dat ik haar pijn doe.
Ja maar, zij kan ook stop zeggen, niet?
Oh ja! -Dat zei ik ook.
Kunnen we eens bekijken of jullie met vragen zitten
in verband met wat we gisteren hebben besproken en gedaan?
Ik dacht enkele vragen te hebben gehoord?
Je had het over de mogelijkheid om te kunnen begeleiden...
Vroedvrouwen hebben weinig tijd
om kwalitatieve begeleiding te bieden.
Want we moeten ook allerlei andere oninteressante dingen doen.
Inderdaad. -Sommige vrouwen die ik terugzie,
die het geluk hadden alleen met een vroedvrouw te zijn, zeggen me:
"Ze was aanwezig en begeleidde me." Dat ging meestal goed.
En dan zijn er andere die een aanwezigheid nodig hadden,
maar dat niet hebben gekregen.
Met een gezondheidsbeleid
dat louter gebaseerd is op de rentabiliteit van alles,
de lokalen, het personeel, dan krijg je dat.
We zijn ver van een kwalitatief zorgbeleid. Hoe kan het ook?
Want kwaliteit is, voor ons toch, gebaseerd op fysiologie
en een minimum aan beschikbare tijd.
Over het feit dat vrouwen gaan liggen op een bed.
Als je luistert naar wat ze vertellen over wat ze deden voor ze
naar het ziekenhuis kwamen, lagen de meesten niet in hun bed.
Ze stapten, wandelden rond, waren met dingen bezig.
Dan vraag ik me af...
Je komt aan in een kamer waar een bed staat. Wat doe je dan?
Dat is suggestief!
Je bent een braaf meisje en je gaat liggen
want dat heb je gezien op tv en op de programma's
die je steeds opnieuw tonen hoe je moet bevallen.
Steeds zag je vrouwen liggen met een ding achter hun rug,
en die dan beginnen te persen.
Je kan je dus niet inbeelden dat het anders kan.
Ik realiseerde me dat ik de medicalisering van de geboorte
sterk banaliseerde.
Een van mijn lessen is "de medicalisering van de geboorte."
Dan zeg ik hoe het verloopt. Je krijgt een infuus en monitoring.
Met heel wat humor natuurlijk! Ik vertel hen: "Je zal zo liggen,
oxymeter aan je vinger, bloeddrukmeter, monitoring..."
En toen besefte ik dat ik een tunnelvisie had.
"Zo is het." Terwijl het ook anders kan.
Het is belangrijk voor mij,
zowel op professioneel als persoonlijk vlak.
Ik ben niet van plan thuisbevallingen te doen...
of toch niet meteen. Misschien ooit, dat weet ik niet.
Ik vind dat heel mooi, maar ik weet niet of het mijn roeping is.
Het doel is niet thuisbevallingen. Het doel is dat waar dan ook
vroedvrouwen met respect voor de fysiologie kunnen zorgen.
Het gaat niet om thuisbevallingen op te hemelen.
Ik kom binnen.
Kom binnen.
Hoe gaat het?
Het gaat, een beetje moe. -Je ziet er moe uit.
Je ziet er zelfs heel moe uit.
Ik had het gevoel iets meer energie te hebben vanochtend.
Ik heb mijn dipje deze middag gehad.
Dat betekent dat je nood hebt aan een dutje.
Ja, waarschijnlijk. -Ik denk het.
Ik laat je haar aanleggen. Daarna wegen we haar.
Pas op want ze neemt het vast voor je iets kan zeggen.
Hier schatje!
Ze doet haar mond al beter open. -Ja, gaat het dan beter?
Zo zit ze er goed op. Zo!
Ze ligt een beetje ver. -Oke.
Ik zou haar meer hier plaatsen.
Kun je zo goed gaan zitten? -Ja, maar niet onmiddellijk.
Dat zou toch beter zijn zodat je borst beter hangt. -Oke.
Ik zou mij eerst gemakkelijk zetten voor ik haar aan de borst leg.
Ik leg nog een kussen.
Heb je zo genoeg kussens? -Ja, zo is het goed.
Ik hoor veel gloepgloep.
Is je melkproductie al op gang gekomen?
Dat weet ik niet.
Zij doet veel gloepgloep.
Waarom hou je je borst vast? -Zo ademt ze beter.
Dat doe je beter niet, dat trekt op de borst.
Ik vraag me af of dat niet pijnlijker is.
Doet het nu pijn wanneer je de borst geeft?
Nee, ik denk het niet, want zij zit in een goede positie.
Maar gisterenavond en vanochtend deed het veel pijn.
Wanneer zij zelf loslaat is dat het beste.
Nu kan ik echt niet meer.
Het is mijn vierde zwangerschap.
Mijn andere bevallingen waren allemaal anders.
De eerste was met periduraal en verlostang.
Toen we aankwamen in het ziekenhuis, liep niets zoals we hadden gehoopt.
We hadden haptonomie gevolgd, dachten opgevolgd te worden.
Maar we kwamen aan toen er net veel bevallingen waren.
Mijn water was net gebroken en ik had nog geen weeen.
Dus het eerste wat ze ons zeiden was:
"Er zijn veel vrouwen aan het bevallen. Wij zetten u in een kamer hiernaast,
en meneer kan naar huis, we bellen u wel."
Toen voelde ik de grond onder mijn voeten wegzakken.
Dit zijn slechte herinneringen.
Toen ik zwanger was van mijn tweede dochter
wilde ik echt niet naar het ziekenhuis gaan.
Mijn weeen waren niet heel pijnlijk,
ik had ze goed onder controle en toen kwam het moment...
Dat het is omgeslagen. -Inderdaad.
Ik voelde dat de baby kwam dus belden we een ziekenwagen.
Oke.
Op een bepaald moment wou ik persen, en ze stonden daar, ik op de zetel.
Het hoofd van mijn baby was er,
en toen begrepen ze dat ze niet voor een transport kwamen
maar voor een geboorte.
Dat was mijn mooiste bevalling.
Het was een ongelofelijk moment.
Door de emoties die ik voelde tijdens het bevallen.
Ik zou alles gegeven hebben om dit opnieuw mee te maken.
Het was natuurlijk beter als er een vroedvrouw was,
want dan zou ik weten waar ik aan toe was.
Het onthaal was zachter geweest.
Dus nu stellen we ons de vraag over die mogelijkheid.
Laurent heeft die thuisbevalling niet op dezelfde manier meegemaakt.
We zijn vertrokken vanuit een medisch kader.
We zouden naar het ziekenhuis gaan
en plots waren we helemaal alleen.
Ze kon elk moment bevallen.
Dus belde ik een ziekenwagen, maar dat duurde even
wat betekende dat ze eventueel... -De angst was er dat...
Gedurende 5 minuten was ik alleen
met mijn vrouw die weeen had.
Ik dacht dat ik de baby zelf ter wereld moest brengen.
En welke vragen hebben jullie nu?
Wat doe je als er moeilijkheden zijn?
Wetende dat in het ziekenhuis
de vroedvrouw zelf niets deed
maar wel de dokter riep voor de ingreep met de verlostang.
Ja inderdaad, vroedvrouwen gebruiken geen verlostang.
Ik heb er geen en ga er geen gebruiken.
Bij een thuisbevalling zijn er geen ingrepen.
Er kunnen twee dingen gebeuren:
ofwel loopt alles goed, normaal en natuurlijk.
ofwel gaat er iets fout en verplaatsen we ons.
Bij het minste signaal dat aangeeft dat het slecht gaat met de baby
verplaatsen we ons.
Als de weeen verminderen, of de opening niet vergroot,
of de baby duidelijk niet indaalt.
Er zijn verschillende factoren.
Voor het slecht gaat met de baby
moet er al veel tijd voorbijgaan zonder medicatie.
We begeleiden natuurlijke bevallingen
want we begeleiden enkel bevallingen zonder periduraal.
Met andere woorden, thuis gebruiken we geen medicatie.
Als er medische hulp nodig is, gaan we naar het ziekenhuis.
Maar bij 9 op de 10 geboorten is er geen medische ingreep nodig.
En dan hebben jullie al een strenge selectie gemaakt
van welke bevallingen jullie accepteren te volgen.
Ja, absoluut, dus enkel natuurlijke zwangerschappen,
geen specifieke medische antecedenten.
Dus dat betekent dat als we naar het ziekenhuis worden
overgebracht, de vroedvrouwen daar overnemen.
Inderdaad, zij nemen over.
In zo'n situatie begeleiden we jullie tot aan de deur van het ziekenhuis.
Nu komen we vaak mee naar binnen
en blijven we een kwartiertje bij de ouders
maar daar blijft het bij, zelden langer.
Goed, we gaan alles hier plaatsen,
en op het opdienbord. -Dankjewel.
Niet alle vrouwen kunnen zo'n project hebben om gezondheidsredenen.
Daarom is het belangrijk zich in te schrijven in een ziekenhuis,
zodat je er heen kan in het geval dat.
Of het nu tijdens de zwangerschap, de bevalling of later is.
En daarmee komen we bij de verzekeringskwestie.
Alle gezondheidswerkers moeten volgens de wet van 2001
verzekerd zijn. De verzekeraars hebben toen
ervan geprofiteerd om hun prijzen te verhogen,
met als argument de jurisprudentie, meer bepaald het Perruche-vonnis,
een beruchte zaak in Frankrijk
waarbij ouders een zeer hoge financiele vergoeding kregen.
De verzekeringsmaatschappijen willen dus grotere reserves
en daardoor zijn ze onbetaalbaar voor vroedvrouwen.
Een verzekering kost ons tussen 20.000 en 30.000 euro per jaar.
Dat is onbetaalbaar.
Met het gevolg dat we op de rand van de illegaliteit werken.
Hoewel geen enkele wet een vroedvrouw verbiedt
om thuisbevallingen te doen,
kan ze zich niet verzekeren
waardoor ze toch in de illegaliteit werkt.
Hoe langer ik wakker ben, hoe meer honger ik heb.
Dus ga ik een hapje eten.
Zorg goed voor haar.
Dat beloof ik, Cedric. -Dank je, Cecile.
Alles gaat nog steeds heel goed.
In welke positie zou je je graag zetten? -Ik weet het niet.
Wil je misschien een beetje gaan liggen?
Op handen en knieen?
Ik weet het niet.
Je kan tegen me aanleunen.
Waarom komt hij er niet uit?
Omdat dit beetje bij beetje gebeurt.
Oke. -Hij komt eraan hoor.
Zeer goed, hij heeft bijna de hele weg afgelegd.
Ik weet niet wat hem weerhoudt om volledig in te dalen.
Je perineum lijkt wijd genoeg. Ik denk dat het
een grote baby is. Dat hadden we ook verwacht.
Ik ga inpakken.
Dat zou perfect zijn, exact wat er moet gebeuren.
Wat gaan ze met mij doen in het ziekenhuis?
Gezien zijn positie denk ik
dat ze iets zullen doen met
een vacuumpomp of verlostang, want de baby zit al redelijk diep.
Als de baby nog lager zou zitten, is een episiotomie mogelijk
maar de baby zit nog altijd niet ver genoeg.
De baby zit niet ver genoeg op het perineum.
Hallo? -Ja, Gisele, het is Cecile.
Is ze bevallen? -Ja, maar in het ziekenhuis.
Ja, het is zeer goed verlopen.
De baby lag met zijn gezicht naar boven.
Dus heeft ze lang geperst.
De baby zat lange tijd vast, dus zijn we vertrokken.
Ja, het was toch een mooie nacht. -Echt?
Ja, en daar heeft ze enkel een episiotomie gehad.
Ja, en jij maar geeuwen en geeuwen.
Wel, welke weg heb jij genomen?
Laten we zeggen dat we een heel klein beetje teleurgesteld zijn.
Ja, het ging heel goed hier.
We waren van in het begin voorbereid dat het eventueel
niet hier zou eindigen.
En toen zijn we vertrokken, en alles is goed en snel geeindigd.
Snel en goed!
Ja want op de tafel dacht ik:
"Oke, als ze er nu niet uitkomt..."
Sowieso, voor een keizersnede zat ze al te laag.
Dan zouden ze haar zijn gaan halen.
Ik dacht dat ze een verlostang of vacuumpomp zouden gebruiken.
In elk geval, door de stand van haar hoofd toen we vertrokken,
zou ik thuis geen episiotomie gedaan hebben.
Zijn jullie tevreden over jullie plan?
Hebben jullie het er nog over gehad? -Jij had nog twijfels.
Wel, het blijft mogelijk dat de navelstreng om zijn nek zit.
Over de navelstreng om de nek. -En dat het hart stopt.
Het hart stopt niet zomaar. Dat hoor je eerst.
Met andere woorden, bij elke wee daalt het kind naar beneden.
Op dat moment wordt de navelstreng samengedrukt
waarna je de hartslag hoort dalen,
en deze versnelt weer wanneer de wee over is.
Dat komt doordat de druk vermindert wanneer de wee stopt.
Als zoiets gebeurt gedurende de arbeid
is dat een ongewone situatie, en ga je naar het ziekenhuis.
Maar het hart stopt niet zomaar.
Heel veel kinderen worden geboren met de navelstreng
om de nek of met een lus, wat meestal geen enkel probleem is.
Ook in het ziekenhuis.
Maar minder, omdat de bevalling daar medisch begeleid wordt.
Dan heb je vaak ingeleide weeen met synthetische oxytocine
en kunstmatig breken van het water.
Dat is dus geen natuurlijke situatie,
geen normale situatie eigenlijk.
Door het kunstmatige breken van het water
is het risico groter dat de navelstreng ingedrukt wordt,
dat de baby de arbeid, de weeen niet langer aankan,
en dat je uiteindelijk een keizersnede nodig hebt.
Dat komt vaak voor.
Ik heb veel geboorten begeleid met de navelstreng om de nek.
Heel veel, bijna een kwart van de geboorten.
Maar het is goed dat je jezelf al die vragen stelt.
Als je op de dag van de bevalling overrompeld wordt door zo'n vragen,
en het voor jou niet meer gaat, dan gaan we naar het ziekenhuis.
Als je mij zegt dat je naar het ziekenhuis wilt gaan
is dat genoeg voor mij. Ik heb geen andere reden nodig.
De enige reden is dat jij je op dat moment niet veilig voelt.
Je moet je heel vrij voelen.
We hangen niet vast aan een of ander contract.
In Frankrijk zijn er maar heel weinig alternatieven voor ouders.
Het ziekenhuis is eigenlijk de enige mogelijkheid voor veel mensen.
Maar meestal in Franse ziekenhuizen wanneer een vrouw zegt:
"Ik zou graag rondlopen, ik wil op handen en knieen bevallen",
antwoordt men dat dat niet gaat.
En er zijn geen andere alternatieven, dus moeten mensen dit accepteren.
Er zijn momenteel geen operationele geboortehuizen,
en thuisbevallingen worden fel aangevallen
en krijgen weinig steun uit professionele en overheidshoek.
Mensen zeggen je: "Waarom willen ze zo'n risico lopen?"
Ze willen niet horen dat dit een reele vraag is van onze patienten.
En personen die hun kwalificaties inzetten om in te gaan op die vraag,
dat is beter dan de mensen zonder begeleiding te laten.
Volgens hen moet je vroedvrouwen maar weghalen,
om thuisbevallingen te stoppen. Maar thuisbevallingen bestaan.
Alles wat uit ons organisme moet,
wordt verwijderd door de samentrekking van de inhoud.
Dat is zo voor de endeldarm, de blaas, de maag, om maar wat te noemen.
Ze werken allemaal op dezelfde manier.
Waarom zou dat anders zijn voor de baarmoeder?
Vragen aan een vrouw zonder weeen om te persen,
leidt tot niets, dan gebeurt er niets.
Behalve dan dat de vrouw uitgeput is, en dan zegt iemand:
"Ze perst al zo lang. We gebruiken de verlostang."
Waarom is het absoluut nodig om een hoofd te draaien,
een schouder vrij te maken? De baby wordt alleen maar verhinderd
om spontaan geboren te worden. Waarom het hoofdje vrijmaken?
Dat zijn totaal onnodige handelingen die ze ons nog steeds aanleren
en die geen nut hebben. Lijkt dat jullie logisch?
Aan welke andere situaties kunnen jullie denken?
Wel, we kunnen het hebben over bloedingen na de geboorte.
De bevalling is niet afgelopen
zolang het placenta er niet uit is.
En als vroedvrouwen zijn we natuurlijk zeer alert voor deze fase.
En hier hetzelfde.
Waarom zou een vrouw extreem bloeden tijdens een bevalling?
Er is geen reden waarom dat thuis zou gebeuren,
wanneer je niets hebt gedaan.
En als er al een bloeding ontstaat,
stroomt dat nog niet zoals een open kraan.
Het komt eruit met horten en stoten, totdat je denkt:
"Dit is niet goed, we moeten iets doen."
Waar of niet? -Waar.
Maar wat iedereen vreest is zo'n openstaande kraan.
Want dat is wat ze af en toe meemaken in het ziekenhuis.
En dat is vreselijk, als je niet weet hoe het te stoppen.
Wanneer je de baarmoeder van de vrouw moet verwijderen of zo.
Dat is eng.
Maar de kans op zo'n bloeding is zeer klein,
want we gebruiken geen synthetische oxytocine.
Gelukkig toont het recentste onderzoek aan,
en zeer overtuigend,
dat die bloedingen meestal veroorzaakt worden
door een misbruik van synthetische oxytocines.
Behalve als een andere risicofactoren aanwezig waren,
zoals de ziekte van Von Willebrand of een andere aandoening.
Wil je je T-shirt niet uitdoen om je baby te verwelkomen?
Is hij er?
Bijna.
Wel, als je hem voelt duwen... -Kan je het hoofd zien?
Nee, nog niet.
Is hij in het bekken?
Waarschijnlijk, als je zin krijgt om te persen is hij niet ver.
Dus zo vang je hem op, trek niet,
maar hou hem tegen het perineum. En dan laat je het hoofd eruit.
De schouders komen vanzelf na. Ik leid je wel, geen probleem.
Mama is hier, mama en papa zijn hier.
Welkom Mendhi.
We waren op je aan het wachten, weet je.
Waar is ze, de kleine? -Ze is hier, ze loopt nu.
We zijn hier, in deze kleine hoek.
Dus het is gewoon een kamer.
Met een kleine badkamer,
een badkuip.
We houden het half duister,
zodat de mama op haar gemak is.
En niemand komt de kamer binnen. We blijven met ons drieen.
En we herschrijven de geschiedenis.
Dit gaat anders zijn.
We zijn gekomen omdat we goede dingen over je gehoord hebben,
en dus wilden we je ontmoeten.
Ons plan is om het zo natuurlijk mogelijk te laten verlopen.
Jullie willen je baby verwelkomen...
Jullie weten dat er twee mogelijkheden zijn bij mij?
Niet thuis.
Liefst in Orthez.
Oke.
In Orthez heb ik een niet-medische kamer ter beschikking,
wat een alternatief is voor een thuisbevalling.
Jullie zijn er enkel met mij, en niemand komt tussen.
Niemand komt kijken wat er gebeurt of komt je onderzoeken.
Ik hou het team van Orthez op de hoogte van wat er gebeurt.
En als alles goed gaat, wordt het kindje in die kamer geboren.
We doen dat samen, rustig aan, net als thuis.
En als een opname nodig is, moet je de gang maar door
en neemt het Orthez-team het over.
Er zijn weinig bevallingskamers in Frankrijk, een twintigtal.
Waarom zo weinig?
Omdat de dokters er niet open voor staan.
Ze vragen zich altijd af wat we doen in die "natuurlijke" kamers.
Zullen we wel snel genoeg reageren?
Of zullen we wel weten wat te doen, of de moeilijkheden herkennen?
Ik denk dat de dokters hiervoor niet genoeg open staan.
Want als zij zouden willen, zijn er overal zo'n kamers.
Hallo! Oh!
Dag mevrouw Lutece! -Dit is Sidonie.
Ze kijkt me aan.
We hebben haar verteld: "Deze vrouw heeft je ter wereld gebracht."
Hoe gaat het? Ik herken ze amper.
Ze groeien he. Wat zeg je tegen Sidonie?
Dag Rosalie!
Ze is ziek. -Koekje.
Een koekje. Goed, geen probleem.
Eens je geproefd hebt van een thuisbevalling...
Ik zou niet terug naar het ziekenhuis kunnen. Dat is zeker.
Dat weet ik heel diep vanbinnen.
Ik zou het niet kunnen.
Het is een deel van jezelf geworden.
Ik denk dat het moeilijkste zou zijn
om drie vrouwen tegelijkertijd te begeleiden.
Gebeurt dat in ziekenhuizen? -Ja, dat is het probleem.
Het probleem vandaag
is dat het aantal bevallingen per vroedvrouw enorm is gestegen.
De meeste vroedvrouwen houden zich bezig met twee vrouwen,
maar soms ook met drie.
In sommige landen, bijvoorbeeld in Engeland,
hebben de vrouwen zelf geeist
dat elke vrouw een eigen vroedvrouw heeft.
Dus of zij nu in een ziekenhuis, in een geboortehuis
of thuis bevallen, ze hebben een vroedvrouw.
Een vrouw, een vroedvrouw!
In onze handen wordt de samenleving van morgen geboren.
Mishandelde vroedvrouwen = baby's in gevaar
Sido!
Dag Jacqueline! -Heb je mijn nieuwe haarsnit gezien?
Het is fantastisch, ik keek er net naar.
Hoe gaat het met je? Veel werk?
Ik heb drie geboorten in een week achter de rug, dus ben ik een beetje...
Dat geeft ook energie. -Tuurlijk, het is dubbel.
Maar soms is het toch moeilijk te combineren met een gezin.
Dus door de periduraal, word ik conservatief genoemd.
Omdat toen we er over begonnen te praten, durfde ik zeggen
dat de begeleiding door vroedvrouwen misschien
beinvloed zou worden door deze medische praktijk.
En ik kan het bevestigen, ik heb het geobserveerd.
Recent nog zag ik jonge vroedvrouwen die volledig gechoqueerd waren
door een bevallende vrouw
die bevrijdende kreten maakte die we allen kennen.
De vroedvrouwen vroegen me: "Wat is er gebeurd?"
En wanneer ik vertelde:
"Die vrouw is eigenlijk blij met de manier waarop ze is bevallen",
konden ze dat gewoon niet geloven.
Een bedenking die ik vaak maak wou ik even delen met jullie.
Wanneer men het heeft over pijn en pijnverlichting
zegt men nooit tegen de vrouwen wat die pijn vergroot.
Want vandaag de dag heeft
61% van de vrouwen in Frankrijk een ingezette of versnelde bevalling,
met producten die de pijn verhogen,
die zorgen voor zeer heftige en snelle artificiele weeen.
Hierdoor heeft de vrouw de tijd niet meer om
tussen twee weeen in op adem te komen.
En dit vertelt men niet aan vrouwen.
Ze hebben dan plots een ondraaglijke pijn
en ze weten niet hoe dat komt.
Ik ga nu het woord geven aan een anesthesist,
die de komst van de periduraal in de kraamafdeling gekend heeft,
en die wat van de kwestie weet.
Achter de gesloten deuren van een bevallingskamer
hoor ik bij elke wee het gekerm van een bevallende vrouw.
Het is namiddag, waarom roept ze me niet?
Weet ze niet dat ze een prik kan krijgen?
Mijn hart breekt van medelijden. Ik wil haar een periduraal geven.
Ik gebruik het excuus dat er anesthesiemateriaal in de kamer ligt
om te kloppen en binnen te gaan, alsof ik iets zoek.
Ze heeft me meteen door,
en zegt me: "Dank je Jeanne, maar dit is mijn zaak."
Ik heb toen mijn lesje geleerd.
Ik was zo beschaamd dat ik die vrouw niet had vertrouwd,
wat voor mij de basis is van respect.
Nu weet ik dat ik die kamer was binnengegaan
omdat ik mezelf wilde geruststellen.
Maar waar kunnen zij zichzelf nog zijn vandaag de dag?
Want in 80% van de gevallen wordt de periduraal sowieso gezet.
Welke ontdekking ontnemen we hen
zonder hun mening te vragen
door die pijn te elimineren?
Een gevreesde pijn, maar eveneens leerrijk
en onvoorspelbaar in zijn intensiteit.
Tenslotte wil ik zeer duidelijk zijn.
Ik hemel pijn niet op.
De pijn die sommige vrouwen verwoest,
en die sommigen de rest van hun leven meedragen.
Ik hield van mijn job
hoewel ik steeds bewust was van de macht die de praktijk me gaf.
Net als het recht op abortus een overwinning was,
maar een abortus zelf er zelden een is,
Zo is het ook voor de toegang tot de periduraal.
Maar als het systematisch wordt, en zelfs verplicht...
Bedankt.
We weten dat statistisch gezien, zo'n 80% van de vrouwen
met een normale zwangerschap haar kind op de wereld kan zetten
zonder medische technologie nodig te hebben.
Ik denk dat we onze kijk op de wereld volledig moeten veranderen.
Dat betekent dat we absoluut de dialoog moeten starten
in plaats van muren te bouwen
tussen zij die op een manier werken en zij die anders werken.
We moeten meer geboortehuizen openen.
We moeten het beeld over thuisbevallingen veiliger maken.
Want het is niet krankzinnig, mits goede omkadering.
En hierover heb ik zo mijn ideeen.
Ik geloof dat we ook open structuren in ziekenhuizen
moeten openen, die in het teken staan van de fysiologie.
Die zouden toegankelijk zijn voor iedereen
en niet alleen voor hen die de tijd en de mogelijkheid hebben
om na te denken hoe ze hun kind willen ontvangen.
We moeten onze visie op gezondheidszorg veranderen.
Je doet dat als een professional!
Fantastisch.
Zo, blijf in het water.
Blijf in het water.
Dag baby.
Ga rechtop zitten, Maylis, zit maar rechtop.
Kijk hier is je baby!
Prachtig.
Dank je.
Proficiat.
Dag kleine engel.
Mijn God, ik kan niet geloven dat het al gedaan is.
Ga op je heup zitten.
Geniet ervan.
Kom, ga hier zitten.
Mijn God, ik kan gewoon niet geloven dat het gedaan is!
Het voelt zo raar.
Dag mama!
Dag!
Dankjewel Muriel.
Wil je haar vasthouden? -Wacht, de navelstreng is er nog.
Ach ja, natuurlijk.
Geniet ervan.
Maar het is zo snel gegaan.
Kijk naar je baby.
Ik kan maar niet geloven dat ze er al is.
Kijk, haar haartjes lijken op die van jou.
Ik ga haar tegen je huid leggen.
En haar dan bedekken.
Ben je links- of rechtshandig? -Rechtshandig.
Dag papa!
Dat is zo mooi, huid tegen huid.
Het kleine mutsje houden we 24 uur aan.
Ja, 24 uur.
Binnenkort gaat ze bij papa drinken.
Proficiat papa!
Ik weet dat er al heel veel vroedvrouwen zijn
in het zuiden die ermee stoppen.
Ik weet het. -Je weet het.
In Bretagne zijn ze...
Een boete van 45.000 euros zou gezien de solidariteit niet zo erg zijn.
Wat grappig...
En zelfs het risico opgesloten te worden zou niet zo erg zijn want...
Maar het is vooral het beroepsverbod.
Het verbod op het uitoefenen van de functie...
Ik weet niet of het zo ver kan gaan.
We zijn hier om het te hebben
over de vroedvrouwen die koppels thuis begeleiden.
Velen onder ons hebben een brief gekregen van onze departementsraden.
Dat was hen trouwens aangeraden door de Nationale Raad.
Ze vragen de vroedvrouwen naar het bewijs van hun verzekering
dat aantoont dat ze verzekerd zijn voor thuisbevallingen.
In het onderwerp staat:
"Illegale praktijk van thuisbevallingen door vroedvrouwen zonder verzekering."
Zelfstandige gezondheidswerkers zijn verplicht een verzekering te nemen,
opdat hun burgerlijke en professionele aansprakelijkheid gegarandeerd zou zijn.
Bij verzuim is de orde bevoegd om sancties uit te spreken."
Het is een zeer zwaar dreigement.
Ik zou willen dat we vanavond tegen elkaar zeggen
dat we voldoende verenigd zijn,
en wat ieder als antwoord voorstelt.
Ik wil echt niet van de ene dag op de andere ermee ophouden.
We zijn beginnen te vertellen aan de koppels die we begeleiden
welke problemen we hebben,
en dat we niet zeker zijn of we verder doen of niet.
Ik heb geen zin om veroordeeld te worden, niemand denk ik,
maar ik wil ook verder werken.
Ik ben voorstander van een antwoord
want de verzekeringskwestie blijft toch een groot probleem.
Er wordt geen oplossing aangeboden,
maar we kaarten het probleem wel aan.
We moeten die verzekeringskwestie vroeg of laat oplossen,
want ik vind dat niet fijn om te werken zonder verzekering.
Ik ben heel ongerust geweest,
het wisselt heel sterk bij mij.
En hoe langer het duurt, hoe meer ik mezelf zeg dat ik verder doe.
Ik moet zeggen dat een schorsing,
mijn job niet meer mogen doen, heel moeilijk zou zijn.
Dat wil zeggen dat sommigen zullen stoppen en anderen verder doen.
En van wie verder doet,
zullen er een, twee of drie gepakt worden.
Wat de magistraten zeggen, is dat we slechts juridische stappen
kunnen ondernemen wanneer iemand gepakt wordt.
Dus is het oke voor jou om in het ziekenhuis
te bevallen in plaats van thuis?
Nee, dat is het niet voor mij, maar ik heb geen keuze.
Ik hoop dat het in de beste omstandigheden gebeurt.
Maar ik ga met lood in mijn schoenen.
Mja.
Bezwijken onder de druk is niet fijn.
Ik vind dat helemaal niet fijn.
Het maakt me zelfs...
Ik word boos op mezelf.
Maar ik voel me te alleen.
Het is gewoon te veel druk.
Het is zo'n enorme druk op mijn schouders...
Ik herinner me de eerste opname die ik deed.
Ik vroeg de dokter om een babbel
want de sfeer zat duidelijk niet goed
toen ik aankwam met het koppel.
Dus spraken we even, en ze zei: "Muriel, ik versta het niet,
wat is er in je omgegaan? Waarom doe je dit?"
Ik antwoordde: "Ik ben niet gek, ik doe niet zomaar wat.
En zij zei: "Maar wat doe je als het een stuitligging is?"
"Ik doe geen stuitligging thuis."
"Ach zo, en als het tweelingen zijn?"
"Dat doe ik niet!"
Er is veel onwetendheid over thuisbevallingen.
We doen enkel bevallingen met weinig risico's.
Ik begrijp het niet, je kan je niet verzekeren?
Toch wel, we kunnen verzekerd zijn, maar zoals een gynaecoloog,
voor 21.000 euro, maar die heb ik niet.
Dan zou ik elk jaar een lening moeten aangaan!
En velen verdienen dat zelfs niet op een jaar,
zeggen ze.
Ja, je moet ze al verdienen.
En ben je verzekerd voor de bevallingskamer?
410 euros -Per jaar.
Dat moet jij betalen? -Ja.
Het is een strijd, ook voor de moeders.
Ook met hun familie, hun huisarts.
Wanneer ze zeggen: "Ik wil thuis bevallen..."
Wat een gevecht!
Ze worden paria's.
Nog zo iets dat me dwarszit,
de paria te zijn, altijd onderschat te worden.
Marginaal.
Door te stoppen met thuisbevallingen kan ik op adem komen.
Zo kan je ook wat uitrusten.
Inderdaad, zo kan ik uitrusten.
We worden constant verdacht van weet ik veel wat.
Zoals een heks...
Dat maakt me kapot.
Rustig...
Geweldig. Rustig...
Ja, doe maar.
Jouw baby.
Hallo!
Ja, kom, kom!
Ondertitels : Maaika Santana, Marie-Eve Cosemans